قاسم کرکبودی، از هنرمندان بومی روستای شانه تراش که ۱۵ سال است در حوزه خراطی و تولید مصنوعات چوبی فعالیت می‌کند در گفت‌وگو با خبرنگار میراث‌آریا، درباره احیای این هنر می‌گوید: در گذشته این حرفه بسیار رواج داشت، اما امروز به واسطه حضور گردشگران، بازار فروش صنایع‌دستی رونق دوباره‌ای گرفته است. حالا گردشگران با حضور در روستا، نه تنها خریدار محصولات ما هستند، بلکه با دیدن مراحل ساخت این آثار، پیوندی عمیق‌تر با فرهنگ ما برقرار می‌کنند.

تلفیق هنر و طبیعت؛ خراطی با احترام به محیط زیست

یکی از نکات حائز اهمیت در سبک کاری کرکبودی، تعهد او به حفظ منابع طبیعی است. او درباره شیوه تهیه مواد اولیه توضیح می‌دهد: ما برای تولید شانه‌های چوبی و سایر مصنوعات، به‌هیچ‌وجه از درختان سرپا و زنده استفاده نمی‌کنیم. ما تنها از بخش‌های سالم درختان فرسوده و افتاده در جنگل استفاده می‌کنیم که این خود نشان‌دهنده احترام ما به طبیعت زادگاهمان است.

این هنرمند صنایع‌دستی با اشاره به تنوع محصولاتش که شامل انواع شانه (با کاربردهای سر و قالی‌بافی)، ملاقه و ظروف چوبی است، می‌افزاید: برای ساخت هر شانه، بسته به نوع چوب (از افرا و گردو گرفته تا راش و بلوط) بین یک تا سه ساعت زمان صرف می‌شود. هر قطعه با ابزارهای دستی و الگوهای سنتی شکل می‌گیرد تا اصالت اثر حفظ شود.

گردشگری؛ موتور محرک اقتصاد روستا

کرکبودی معتقد است که گردشگری توانسته چرخه اقتصادی روستا را متحول کند.

او با اشاره به راه‌اندازی شرکت تعاونی و مرکز بازدید جدید در روستا می‌گوید: طی یک ماه گذشته، فضای مناسبی فراهم شده تا هنرمندان بتوانند محصولات خود را به‌صورت متمرکز تولید و عرضه کنند. این تعامل حضوری با گردشگر، علاوه بر افزایش درآمد، باعث شده تا یادگاری‌های اصیل روستای ما به نقاط مختلف ایران ارسال شود و نام شانه تراش بیش از پیش شناخته شود.

نگاه به آینده؛ ثبت جهانی و اشتغال پایدار

این استادکار بومی، کاندیداتوری روستای شانه تراش برای ثبت جهانی را فرصتی طلایی می‌داند و می‌گوید: ثبت جهانی نه تنها باعث دیده شدن پتانسیل‌های روستا می‌شود، بلکه زمینه‌ساز اشتغال پایدار برای جوانان و تبادل فرهنگی میان ما و سایر جوامع خواهد بود. ما از این اتفاق بسیار استقبال می‌کنیم و معتقدیم که این امر هویت روستا را بیش از پیش تثبیت می‌کند.

در حالی که بسیاری از مشاغل سنتی در گذر زمان به دست فراموشی سپرده می‌شوند، هنرمندان شانه تراش با تکیه بر تجربه و اصالت خود، نشان داده‌اند که با ترکیب درست دامداری، کشاورزی و صنایع‌دستی‌در قالب بوم‌گردی، می‌توان مدلی پایدار از توسعه روستایی را رقم زد؛ مدلی که در آن هنر، نه فقط یک کالا، بلکه بخشی از زیست‌بوم یک منطقه است.

انتهای پیام/